Pink Floyd Project

The Wall 40 Years

The Wall, het magnus opus van Pink Floyd. Het deels autobiografische werkstuk werd geschreven door bassist/zanger Roger Waters, isolement en machtsmisbruik staan centraal. Hoe gaat een succesvol artiest met zijn roem om terwijl hij voor volle stadions speelt? Als hij tegelijkertijd kampt met een trauma van zijn in de Tweede Wereldoorlog omgekomen vader, een strenge opvoeding door zijn moeder én streng onderwijs? Lost hij de problemen zelf op of heeft hij toch de rest van de wereld nodig?

Pink Floyd biograag Wouter Bessels vertelt hierover de komende tijd meer en neemt je middels 11 informatieve stukken mee in het onstaan en de achtergrond van The Wall

1. Hoe is het idee van The Wall onstaan?

Voor de kiem van The Wall moeten we terug naar de In the Flesh tour die Pink Floyd in de eerste helft van 1977 eerst naar Europa en daarna Amerika brengt. En tijdens het gedeelte in Amerika begint Roger Waters zich steeds meer te ergeren aan de stadions vol mensen. Publiek dat in zijn ogen meer bezig is met zichzelf en met elkaar dan met de muziek. Hij reageert zich steeds meer af op het podium, bijvoorbeeld als de band een rustig stuk als Pigs on the Wing (part 2) inzet en er precies op dat moment vuurwerk door een toeschouwer wordt afgestoken.

Die scheldtirades vormen de proloog voor wat later wellicht als het invloedrijkste optreden uit de concerthistorie van Pink Floyd zal worden bijgeschreven. Dat vindt plaats op 6 juli 1977 in het Olympisch stadion van Montreal. De tournee ter promotie van het album Animals wordt die avond afgesloten, de groep is uitgeput en Waters ziet vanaf het podium een zee van ongeveer 80.000 mensen voor zich die, naar zijn mening, totaal niet geïnteresseerd zijn in het optreden. Tijdens het laatste deel van Pigs (Three Different Ones) ziet hij een trippende jonge fan die het podium wil beklimmen. Hij maant de puber om dichterbij te komen, maar voordat de jongen oog in oog met zijn idool staat, spuugt Waters hem in zijn gezicht. Het incident wordt door velen niet opgemerkt, omdat op dat moment het varken over het publiek heenvliegt en de meeste ogen daarop zijn gericht.

Pas later, tegen het einde van het concert, realiseert Waters zich wat hij heeft gedaan. Terwijl het bomvolle stadion nog steeds een keihard geluid van applaus en geschreeuw produceert, is de groep na twee toegiften niet van het podium weg te slaan. Gitarist David Gilmour is er helemaal klaar mee: hij loopt van het podium af en begeeft zich door het publiek richting de mengtafel, midden in het stadion. Vanaf die plek ziet hij dat de rest van de band terugkomt voor een lange, traag gespeelde blues, zoals Pink Floyd die begin jaren zeventig regelmatig op de podia speelde. Gastgitarist Snowy White neemt daarin het voortouw, terwijl de roadies al langzamerhand beginnen met het ontmantelen van de apparatuur. Na bijna een kwartier staan alleen nog Waters en drummer Nick Mason te spelen en besluiten dan eindelijk te stoppen.

Terug in het vliegtuig naar Engeland begint een gedesoriënteerde Waters tegen toetsenist Richard Wright en White te praten over zijn ervaringen tijdens de tour. Hij denkt erover na om bij de volgende tournee een muur te bouwen tussen band en publiek en is benieuwd hoe daarop wordt gereageerd. Beiden verklaren hem voor gek. Het lukt hem nooit. Waters weet beter en begint wanneer hij terug is in Engeland met schrijven. Waters’ wraak op de massaliteit van rockshows is zoet. Tegelijkertijd wil hij afrekenen met een aantal persoonlijke ervaringen. Als hij via zijn toenmalige vrouw Carolyne Christie producer Bob Ezrin ontmoet en deze zijn plannen over de muur vertelt, antwoordt die: ‘Waarom doe je dat gewoon niet?’


Deel via